زايشِ مان ، انسانيتِ مان ؛ و نه اصل و نسبِ مان ! 

               خانه           قلم ها                  rouzaneha@rouzaneha.org               پيوند ها       

گالريِ عکس

 فريدون ، دانشي که رفت ...     HTML     PDF  

 آخرين همسفر ( منتخبِ  اشعار )       PDF         HTML

نوشته هایِ سياسی

 نوشته ها و ترجمه های ِ پراکنده

درخواستِ ياری  برایِ يافتنِ منتشر شده های فريدون

نفرت 

( از مجموعه اشعار ِ " آخرين همسفر " ، تهران ، 1344 )

[ مخاطبان ِاين شعر ، به گمانم ، حزب ِ توده و واداده گانش هستند . ياس و نا اميدي آن دوران را خيلي ها - از جمله من - بياد دارند و داريم ؛ بويژه در دنياي  ادب . فريدون ، بعدها ، شوق ِ زندگي را بافعاليت هاي ِ گسترده اش در فضاي ِ سياسي ِ سالهاي 50 ، دوباره باز يافت و ثمرهء اين شوق ، نوشته ها و کتابها ونشريات ِ بيشمار ست - با نامهاي ِ مستعار ِ بسيار . بعد از آمدن ِ « بختک ِ » جديد ، شور ِ مبارزه دراو بسيار بود ... وتنها درآخرين سالهاي ِ زندگيش ، اوي ِ يقول ِ خودش « از درون صدمه ديده  و داغان شده» ، نگاهي ديگر يافت ورجعتي به دنياي ِ ياس ... م.ايل بيگي ]

هرشب که مي افتم درون ِ بستر ِ خويش
خواهم نبينم آفتاب ِ کينه جو را
هرکس بدل مي پروراند آرزوئي
من ، مي کشانم لاشه هاي ِ آرزو را .

هرکس که مي خيزد سحر از بستر ِ خويش
شوقي ، اميدي ، يا خيالي در سر ِ اوست
يا با سرابي مي فريبد خويشتن را
يا خون ِ سرخ ِ زتدگي در پيکر ِ اوست .

من با کدامين کوشش و نيرنگ و پندار
از خواب خيزم بگذرانم زندگي را ؟
گيرم فريب ِ تازه اي در خون ِ من رست
آخر چه سازم اين غم ِ درماندگي را

اندوه ِ من تنها زمرگ ِ آرزو نيست :
بال و پر ِمرغ ِ فريب ِ من شکسته
آوخ کبوترهاي ِ برزخ آفرينم
بگريختند از بام يک يک، دسته دسته .

خون ِ من اکنون تيره چون قير ِ مذاب است
شوق و اميد و آرزو ... ديري ست ديري ست
کوچيده اند از نيمه ويران خانهءِ دل
دانم که اين رفتنشان را آمدن نيست .

از آنچه با من بوده اکنون مانده برجا
شعر و کتاب و نفرت و غمهاي ِ انبوه
روزي کتاب ار غمگسار ِ هستيم بود
امروز در خونم چکاند زهر ِ اندوه .

سنگ ِ صبورم بوده ار روزي سرودم
امروز افسوس
ترکيده و پاشيده از هم ،
يا طاقتش کمتر زسنگ ديگري بود
ياآنکه سنگين بوده بار کوه ِ ماتم .

اکنون منم بيزار از هرکس زهرچيز
بيزارم از آن کس زراه ِ رفته برگشت
يا آنکه از پس کوچه هاي ِ تيره بگريخت
ندروده باغي را ، گياه ِ ديگري کشت .

بيزارم از آن کس چو شادي را گران يافت
بال ِ پرستوي ِ قشنگش راشکسته
طاووس خودرا بال بگشوده است و هر روز
چون غنچه اي بربستر ِ يک شاخه رسته .

بيزارم از آن کس که بر مرداب دل بست
بي اعتنا برآب ِ پاک ِ چشمه مانده
دست ِ نيازوچشم ِ او برآسمان ست
هرسو که بادش مي برد ، زآن سوست رانده .

بيزارم از مرغي که ترک ِ آشيان گفت .
بيزارم از بومي که بر ويرانه دل بست .
بيزارم از بلبل که پيمان بست با باغ
تا باغ خالي ديد هر پيوند بگسست .

بيزارم از طاووس ِ رنگين .
از کبک ِ سر در برف برده .
از بلبل پيمان شکسته .
رعدي که غريده ست يکدم ، زود مرده .

بيزارم از اميد ، ازياس
از آرزو ، ازعشق ، از شرم
ازآنکه مي لولد ميان ِ خاروخاشاک
وزآنکه مي خوابد درون ِ بستر ِ نرم .

ازبوتهء خشم
از ابر ِ نفرين
از چشمهء مهر
از کوه ِ تحسين .

بيزارم از هرکس ، زهرچيز
ازهرکه اميدي به دل مي پروراند
وزهرکه نوميداست و معلون است و مطرود
غمگين نشيند تاکه مرگش وارهاند .

بيزارم از هرکس که پاکش مي شماريد
وزهرکه درچشم ِ شما خوارست و ناپاک .
از زندگي واز زمين ، ازمرگ وانسان
از آسمان واز خدا ، پژواک ! پژواک !

تهران 3-4-39

... ديگر نوشته ها